Wychowany pod Wembley – Raheem Sterling

(210623) -- LONDON, June 23, 2021 (Xinhua) -- England's Raheem Sterling celebrates after scoring during the Group D match between England and the Czech Republic at the UEFA EURO 2020 in London, Britain, on June 22, 2021. (Xinhua/Han Yan)
2021.06.22 Londyn
Pilka nozna Mistrzostwa Europy UEFA Euro 2020
Anglia - Czechy
Foto Han Yan/Xinhua/PressFocus

!!! POLAND ONLY !!!

Nigdy nie był ulubieńcem brytyjskich tabloidów – zawsze, przy nawet najmniejszej rzeczy, znajdował się na okładkach gazet. Między innymi wtedy, gdy wytatuował sobie karabin na prawej nodze. Wówczas organizacje anti-gun apelowały o usunięcie go z kadry na mistrzostwa świata rozgrywane w Rosji. Jednak każdy taki detal, z początku mogący się wydawać młodzieńczą głupotą, opowiada historię Sterlinga. Historię, w której kilka razy z samego dna wchodził na szczyt, a następnie jeszcze więcej z niego spadał. 

Nie ma co się czarować – sezon 20/21 nie był najlepszym dla Raheema Sterlinga w jego karierze. Oczywiście, gdy popatrzymy w same liczby, to słusznie uznamy, że tragedii nie ma. 14 goli, 12 asyst, to nadal wartości robiące wrażenie. Jednak chodzi nam bardziej o to, iż w poprzednich latach Sterling był absolutnie jednym z najważniejszych żołnierzy Pepa Guardioli. Teraz, przede wszystkim w fazie pucharowej Ligi Mistrzów, szkoleniowiec sadzał go na ławce. Łącznie w dwumeczu z Borussią Dortmund i PSG zagrał dziesięć minut. Później na sam koniec Guardiola wystawił go, mocno niespodziewanie, w finale z Chelsea, ale Raheem zawiódł, tak jak cały Manchester City zresztą. Rok temu, w sierpniu, gdy wróciła LM, zawodnik urodzony w Kingston zmarnował kluczową dla losów spotkania sytuację i w sposób spektakularny przyczynił się do odpadnięcia „The Citizens” już na etapie ćwierćfinału z zachwycającym Lyonem. Obecnie mówi się, że skrzydłowy może opuścić City, aby pomóc spieniężyć transfery Jacka Grealisha oraz Harry’ego Kane’a. O opinię na temat zeszłych rozgrywek w wykonaniu Sterlinga zapytaliśmy Wojtka Pielę, z Weszło i Kanału Sportowego. 

– Biorąc pod uwagę, co się działo w trakcie sezonu w Manchesterze City, można było być trochę zaskoczonym obecnością Sterlinga w pierwszym składzie Anglików na Euro. W Lidze Mistrzów, poza finałem, Guardiola wolał wystawiać na skrzydłach Phila Fodena oraz Riyada Mahreza na skrzydłach. Rzeczywiście, Raheem nie miał dobrego okresu. Jak się spojrzy z kolei na pierwszą jedenastkę reprezentacji, gdzie Gareth Southgate ufa swoim zawodnikom, co widać na przykładzie Jordana Pickforda, to nominacja Sterlinga wydawała się jak najbardziej przewidywana. Selekcjoner, nawet podczas tego turnieju, dokonywał raczej małej liczby zmian i gdyby nie kilkudniowa izolacja, Mason Mount wyszedłby w pierwszym składzie na mecz z Niemcami. Southgate po prostu tak to widzi i u niego Sterling jest kluczową postacią. 

Cały Sterling. Wieczne wzloty i upadki, afery po części sztucznie nakręcane przez media. Też nie ma co ukrywać, że Raheemowi jest nie po drodze ani z dziennikarzami, ani z kibicami. Przez wiele długich lat był notorycznie wygwizdywany przez angielskich kibiców na trybunach, a to uczucie nasiliło się, gdy po meczu z Rosją na Euro 2016 wyznał, że to on chyba jest tym „znienawidzonym”. Później doszły trzy lata bez zdobycia bramki w narodowych barwach, w pewnym momencie w 45 występach Sterling miał tylko dwa gole. Do tego jako jedyny zawiódł na mundialu w 2018, kiedy jego dorobek na całym turnieju to była tylko jedna asysta. A Anglicy wówczas strzelili łącznie aż dwanaście goli.

W jego przypadku, wszystko zmienił mecz z Hiszpanią w Lidze Narodów, o czym mówił Gareth Southgate w rozmowie z „The Sun”:

– Sewilla była dla niego momentem odlotu. Można było to zobaczyć. Prawie wskoczył do drugiego rzędu miejsc na stadionie w ramach cieszynki po zdobyciu bramki. Naprawdę czuję, że to była dla niego ważna chwila. Oczywiście, strzelał w klubie, ale nie mógł tego przełożyć na reprezentację.  

Tamtego wieczoru Anglia pokonała „La Furię Roja” 3:2, lecz już po 38 minutach spotkania na Benito Villamarin było 3:0 dla podopiecznych Garetha Southgate’a. Dziwne spotkanie, w którym Hiszpanie prowadzili grę, nie pozwalali gościom na żadne niebezpieczne akcje i tak naprawdę z niczego stracili gola (skądś to znamy). Marcus Rashford idealnie wypuścił Sterlinga, a ten perfekcyjnie uderzył tam, gdzie śpi sowa. Na 2:0 podwyższył Rashford, a na 3 – znów Raheem. Ten mecz okazał się jedynie preludium to wspaniałych eliminacji do Euro w wykonaniu skrzydłowego City. 

Zaczęło się w marcu 2019 roku, od hattricka i jednej asysty przeciwko Czechom. A później poszedł dalej – łącznie w tamtych eliminacjach wykręcił osiem goli i dziewięć ostatnich podań, występując zaledwie w siedmiu meczach. Znakomite liczby, ale oczywiście też trzeba pamiętać, iż Anglicy trafili do po prostu łatwej grupy. Dla Anglika urodzonego na Jamajce, to był kamień węgielny w kadrze. 

Southgate ufa swoim żołnierzom, a Raheem jest jednym z nich. Zawsze w niego wierzył, co również pokazał przed Euro 2020. Po takim sezonie można było mieć wątpliwości, czy wybór „Razzy” był na pewno optymalny. Selekcjoner zostawił na ławce rewelacyjnych Grealisha i Sancho, Rashforda, a postawił na gościa będącego na wylocie z „The Citizens”, po słabszym okresie. Znaków zapytania było sporo, ale Southgate podjął dobrą decyzję, jak się okazało po czasie. 

– Miał okres, w którym bardzo mało strzelał w kadrze, ale od dwóch lat udaje mu się przełożyć liczby z klubu na kadrę. Umie odnaleźć się w polu karnym, wejść w drugie tempo, wykorzystuje fakt, że Harry Kane lubi zejść głębiej, odciągnąć obrońców. Jak popatrzymy na bramki Sterlinga z Chorwacją i Niemcami, były one bardzo podobne. W jednym przypadku dostał piłkę z prawej strony od Kalvina Phillipsa, a w drugim z lewej od Luke’a Shawa. Wbiegnięcie w szesnastkę, wykończenie z pierwszej piłki. Jest żywym srebrem. Gra na granicy spalonego, co przy długich podaniach Anglików zdaje się być kluczową kwestią odnośnie do powodzenia akcji. W ten sposób zyskują przestrzeń. Sterling też musi się pilnować, bo wszyscy pamiętamy, jak w meczu z Niemcami podał do Kaia Havertza. Zawodnik Chelsea odegrał do Mullera, a ten wyszedł sam na sam i mógł wyrównać stan rywalizacji. Wówczas powstało słynne zdjęcie, gdzie Raheem klęczy na murawie i modli się o pudło Niemca. To tylko pokazuje, jak krótka jest droga od zera do bohatera i odwrotnie. Jeśli chodzi stricte o walory ofensywne, skrzydłowy City jest najlepszym piłkarzem Anglików na tym Euro, a to dość spore wyróżnienie, patrząc na ich siłę rażenia na papierze – kontynuował Piela. 

Fot. UEFA

Zanim przejdziemy do historii tego Euro, warto opowiedzieć historię samego zainteresowanego. Sterling na łamach „The Players Tribune” opowiadał, że niemal wychował się na Wembley. Wychodził na ogródek i jego oczom ukazywał się ogromny łuk. Do Londynu przeprowadził się wraz z siostrą, dołączając do matki, która nieco wcześniej musiała opuścić Kingston w poszukiwaniu lepszego życia, przede wszystkim pieniędzy. Na Jamajce opiekowała się rodzeństwem babcia i też w pewnym sensie futbol. Ojciec Raheema został zastrzelony, gdy obecna gwiazda piłki miała dwa lata – dlatego Sterling wytatuował sobie tatuaż karabinu na nodze. Jak tłumaczył, obiecał, że nigdy nie dotknie broni.  

Sterling był cichym, nieśmiałym dzieckiem, sprawiającym pewne problemy w szkole. Tak o tym opowiadał we wspomnianym wcześniej blogu:

– Kiedy zacząłem chodzić do szkoły podstawowej, byłem niegrzeczny. Prawdopodobnie doprowadzałem moją mamę do szaleństwa. To nie tak, że byłem taki zły, po prostu nie chciałem słuchać. Nie chciałem siedzieć w miejscu i słuchać tego, co mówił nauczyciel. O czym dzisiaj rozmawiamy – odejmowanie? Weźcie, nie kapuję tego. Patrzyłem się na zegar, marząc o przerwie. Zjeść trochę, a potem od razu zmierzać na zewnątrz. Biegać w błocie, udając, że jestem Ronaldinho. To wszystko, co mnie obchodziło.

Lekarze wystawili diagnozę – Sterling potrzebował większej uwagi, więc przeniesiono go do mniejszej klasy, w której otrzymał bardziej personalne podejście. Ukierunkował go futbol, a dokładniej mówiąc Clive Ellington – osoba, która opiekowała się dziećmi bez ojców w sąsiedztwie. Zadał mu jedno, ważne pytanie: co kocha robić? 

Dla Raheema odpowiedź była oczywista. Chwilę później, już mając 10, 11 lat, stał się obiektem zainteresowania dużych londyńskich klubów – Fulham i Arsenalu. Chciał iść do tych drugich, zresztą bez zaskoczenia. Nie zgodziła się jego mama, która stwierdziła, że w zespole „The Gunners” będzie jedynie liczbą. Jednym z wielu. Dlatego przeszedł do Queens Park Rangers. 

*

Co będzie ze Sterlingiem po Euro? Nie wiemy tego, ale mówi się często o odejściu na poczet transferów Grealisha i Kane’a. Zapytaliśmy o jego przyszłość Pielę:

– Sterling musi być bardziej regularny niż w tym sezonie, bo miał dobre momenty, ale obrońcy też znajdywali na niego sposób. Kiedy odpowiednio staniesz i zablokujesz mu ścieżki podania, to on jest trochę bezradny i znika. Nie jestem przekonany, że posiada odpowiednie cechy lidera pod względem mentalnym, ale to też trochę szukanie dziury w całym. Uważam, że City powinno go zostawić. Jednak jeśli zdecydowaliby się na wymianę z Tottenhamem, czyli Kane przyszedłby do mistrza Anglii, a Sterling w przeciwnym kierunku, to Spurs otrzymaliby wtedy piłkarza na wyższym poziomie niż Gareth Bale w sezonie 20/21. To byłby dla nich skok jakościowy. Raheem ma jeszcze przed sobą kilka lat grania na wysokim poziomie, Guardiola sporo nad nim pracował i widać to choćby po jego wykończeniu. 

Gdy kupił swojej mamie dom z łazienką wysadzaną diamentami, w Anglii wybuchł mini-skandal. Chodziło o samą posiadłość, ale też czas, ponieważ pokazał ją zaraz po bardzo nieudanym dla Anglików Euro 2016. Dwa lata później zrobił sobie tatuaż symbolicznego karabinu na prawej nodze, zbuntowały się organizacje przeciwko broni. W tym samym roku oskarżył media za podniecanie rasizmu w internecie. W 2021 związek protekcji zawodników ujawnił, iż to właśnie Raheem jest piłkarzem najbardziej hejtowanym ze względu na swój kolor skóry. 

Nie przepadają za nim tabloidy, kibice, ale tym Euro pokazuje, że te niekorzystne trendy mogą się odwrócić. Na razie Sterling to prawdopodobnie najlepszy piłkarz reprezentacji Anglii na tym turnieju, w każdym spotkaniu dorzuca coś ekstra, nawet gdy nie trafia do siatki. Nareszcie na dużej imprezie przejął koszulkę lidera od kolegów. A dzisiaj, przeciwko Ukrainie, znów może udowodnić, że te lata posuchy już dawno minęły i kadra „Synów Albionu” w końcu otrzymała Raheema w formie z najlepszych sezonów w Manchesterze City. 

DOMINIK KLEKOWSKI